Typowe pompowane ciecze
Czysta woda
Aby ujednolicić wszystkie krzywe testowe pomp, charakterystyki pomp podano dla czystej wody w temperaturze otoczenia (zwykle 15℃) i gęstości 1000 kg/m³.
Najczęściej stosowanym materiałem konstrukcyjnym do pompowania czystej wody jest konstrukcja całkowicie żeliwna lub obudowa żeliwna wyposażona w elementy wewnętrzne z brązu. Podczas pompowania czystej wody, czyli wody lepiej zdefiniowanej jako neutralna o gęstości 1 i bez obecności ciał stałych,pompy ssące końcowei poziomepompy z dzieloną obudowąSą najczęściej stosowane. Gdy wymagana jest duża wysokość podnoszenia, stosuje się pompy wielostopniowe.
Gdy projektanci mają ograniczoną przestrzeń w budynku pomp, stosuje się jednostki pionowe pomp o przepływie mieszanym, osiowych lub turbinowych.
Woda morska jako medium korozyjne
Całkowita zawartość soli w wodzie morskiej wynosi około 25 g/l. Około 75% zawartości soli stanowi chlorek sodu NaCl. Wartość pH wody morskiej wynosi zazwyczaj od 7,5 do 8,3. W stanie równowagi z atmosferą, zawartość tlenu w temperaturze 15°C wynosi około 8 mg/l.
Odgazowana woda morska
W niektórych przypadkach woda morska jest odgazowywana chemicznie lub fizycznie. W rezultacie jej agresywność znacznie spada. W przypadku odgazowania chemicznego należy pamiętać, że odgazowanie jest czasochłonne. W związku z tym bardzo ważne jest, aby operacja odgazowania, czyli usunięcia tlenu, została całkowicie zakończona, zanim woda morska wpłynie do pompy.
Należy zachować ostrożność podczas pracy – napowietrzenie może nastąpić poprzez napływ powietrza. Mimo że napływy są ograniczone czasowo, w pewnych okolicznościach może dojść do szybkiego uszkodzenia materiałów, jeśli przy ich doborze nie uwzględni się obecności tlenu. Jeśli nie można wykluczyć napływu tlenu podczas pracy pompy, należy zasadniczo założyć, że woda morska zawiera tlen.
Woda słonawa
Termin „woda słonawa” oznacza wodę słodką silnie zanieczyszczoną wodą morską. Jeśli chodzi o dobór materiałów, do transportu wody słonawej obowiązują te same wytyczne, co do transportu wody morskiej. Ponadto woda słonawa często zawiera amoniak i/lub siarkowodór. Nawet niska zawartość siarkowodoru, tj. rzędu kilku miligramów na litr, powoduje wyraźny wzrost agresywności.
Woda morska ze źródeł podziemnych
Woda słona ze źródeł podziemnych często ma znacznie wyższą zawartość soli niż woda morska, często około 30%, czyli nieco poniżej granicy rozpuszczalności. Również w tym przypadku głównym składnikiem jest sól kuchenna. Wartość pH jest zazwyczaj stosunkowo niska (do około 4), co oznacza, że woda jest kwaśna. Podczas gdy zawartość tlenu jest bardzo niska lub wręcz nieobecna, zawartość H₂S może sięgać kilkuset miligramów na litr.
Tego rodzaju kwaśne roztwory soli zawierające H₂S są bardzo żrące i wymagają użycia specjalnych materiałów.
W konsekwencji wysokiej zawartości soli, w zależności od warunków eksploatacji, należy spodziewać się pewnego stopnia wytrącania się soli. W takich przypadkach należy podjąć odpowiednie środki zaradcze w zakresie konstrukcji, eksploatacji i doboru materiałów.
Korozja w wodzie morskiej
Zastosowane materiały muszą wykazywać nie tylko odpowiednio wysoką odporność na korozję równomierną, ale także na korozję miejscową, zwłaszcza wżerową i wżerową. Takie zjawiska korozyjne występują zwłaszcza w przypadku samopasywalnych stopów żelaza (stali nierdzewnych). Tak zwane pompy rezerwowe, które pracują jedynie okresowo, są narażone na korozję postojową; zalewanie ich świeżą wodą przed okresem wyłączenia lub okresowego uruchomienia jest uważane za korzystne.
Różnepompa do wody morskiejAby zapobiec korozji galwanicznej, elementy powinny być wykonane z materiałów tego samego typu. Różnica potencjałów między poszczególnymi materiałami powinna być jak najmniejsza. Jeśli jednak ze względów projektowych konieczne jest zastosowanie materiałów o różnym składzie, powierzchnie metalu mniej szlachetnego stykające się z wodą powinny być większe w porównaniu z powierzchniami metalu szlachetnego. Rysunek 5 przedstawia informacje na temat zagrożenia korozją galwaniczną w przypadku łączenia materiałów różnego typu.
Wysokie prędkości przepływu mogą prowadzić do korozji erozyjnej. Konsekwencje stają się coraz poważniejsze, im bardziej agresywne jest medium i im większa jest jego prędkość. Podczas gdy natężenie przepływu wpływa na zachowanie stali nierdzewnych i stopów niklu tylko w niewielkim stopniu, sytuacja jest odwrotna w przypadku niestopowych materiałów żelaznych i stopów miedzi. Rysunek 6 przedstawia jakościowe informacje na temat wpływu natężenia przepływu. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, czy medium zawiera tlen, czy H₂S. Duże ilości H₂S zazwyczaj wykluczają obecność tlenu; w takich przypadkach medium jest lekko kwaśne, aż do pH 4.
Zachowanie materiału
Tabela 1 zawiera zalecenia dotyczące materiałów pomp i ich kombinacji. O ile nie zaznaczono inaczej, poniższe informacje dotyczą wody morskiej bez zawartości H₂S.
Stal niestopowa i żeliwo
Stal niestopowa nie nadaje się do wody morskiej, chyba że zostanie pokryta odpowiednią powłoką ochronną. Żeliwo należy stosować wyłącznie do niskich prędkości (możliwe w przypadku obudów); w takim przypadku należy zastosować standardową ochronę katodową pozostałych elementów wewnętrznych.
Odlewy niklowe austenityczne
Ni-Resist 1 i 2 nadają się jedynie do średnich prędkości (do ok. 20 m/s).
Korozja galwaniczna w wodzie morskiej w temperaturze 5-30°C
Czas publikacji: 11 marca 2025 r.